Vandaag branden in mijn huis twee kaarsen. Een zwarte en een witte. Hiermee sta ik stil bij de midwinterzonnewende. 

In 2019 ben ik in Ierland voor een verstillingsweekend ‘Deep Listening’. Een fantastische ervaring in gezelschap van prachtige mensen. Op het programma staat een bezoek aan Newgrange. Een meer dan 5000 jaar oude en 80 meter hoge stenen iglovormige heuvel in het landschap. 

Newgrange kan zijn ontworpen als graftombe of als tempel – niemand weet het precies. De waarheid zal voor altijd een mysterie gehuld blijven.

Laat er licht zijn…
Via een kleine ingang volg ik het smalle pad dat voert naar het hart van dit imposante bouwwerk. Ik wurm me tussen rechtopstaande stenen door die zijn bewerkt met rotskunst en graffiti die dateert uit de jaren 1800 (voordat Newgrange door de staat onder zijn hoede werd genomen en er alleen nog groepen naar binnen mogen met een gids). Ik buk en kruip onder houten balken door en word na een tocht van enkele minuten omringd door de koele beslotenheid van een kruisvormige kamer. Als de gids haar zaklamp uitdoet is het aardedonker in de ruimte en sereen stil. 

Wat deze plek zo bijzonder maakt is dat elk jaar tussen 18 en 24 december tijdens de zonsopgang 15 minuten lang een straal zonlicht via de 19 meter lange doorgang naar binnen kruipt en de centrale ruimte sprookjesachtig verlicht. 
De mensen die dit monument ontworpen hebben vierden op deze bijzondere wijze dat het licht weer terugkeert na een periode van donker. Megalitische bouwkunt valt sensationeel samen met het jaargetijde en de natuur.

Sinds mijn bezoek aan Newgrange in 2019 is er veel veranderd in de wereld. Het zijn donkere tijden. Wat ik geleerd heb is dat ik het onvermijdelijke accepteer voor wat het is. Ik vertrouw erop dat de natuur uiteindelijk weer zorgt voor nieuw licht in de donkere tunnel en dat dit het leven van alle mensen zal verlichten. Ik eer het donker en vier het licht.